Piątek po irańsku: „Rozstanie”

„Rozstanie” (2011) – dramat obyczajowy

Rozstanie

Opowieść o rozstaniu teherańskiego małżeństwa, które w dramatyczny sposób angażuje i splata losy dwóch rodzin. Surowy dramat obyczajowy o złożonej problematyce. Przybliża różne aspekty irańskiej rzeczywistości: prawo, religia, kwestie klasowe, ale też ukazuje problemy uniwersalne: trudne decyzje, które życie stawia człowiekowi pod każdą szerokością geograficzną. Pozycja obowiązkowa dla wielbicieli kina psychologicznego. Film został okrzyknięty arcydziełem współczesnego kina i obsypano go wieloma prestiżowymi nagrodami: Oscarem, Złotym Globem i Złotym Niedźwiedziem.

* * *

Inne irańskie filmy, które warto zobaczyć:

  • Smak wiśni (1997)
  • Czas pijanych koni (2000)
  • Bashu – mały obcy (1990)
  • Kolory raju (1999)

Kolory raju (1999)

Kolory raju

W kilku zdaniach o irańskiej kinematografii:

Jedna z lepiej rozwiniętych kinematografii na Bliskim Wschodzie. Koszt produkcji filmów jest tu nieduży, jednak wiele irańskich reżyserów decyduje się na pracę za granicą.

Dziś popularne są tu komedie romantyczne i filmy akcji. Filmy, które odważą się poruszyć tematy społeczne brane są przez władzę pod lupę. Jafar Panahi, uważany za symbol irańskiego kina, został skazany na sześć lat więzienia za jeden ze swoich filmów. Irańskie kino podsumował stwierdzeniem: ,,to co ważne, nigdy nie zostało zawarte w scenariuszu, tu muzyka mówi, jak  powinno się reagować”.

Jafar Panahi

Jafar Panahi

Kino irańskie w skrócie:

  • społeczny przekaz, nacisk na ludzkie wartości
  • ezopowy język: środkiem wyrazu są tu gesty i emocje, nie słowa i akcja
  • kino, które należy odbierać na poziomie metaforycznym
  • scenariusze inspirowane prawdziwą historią
  • wykorzystanie prawdziwej lokacji w filmie

moonglasses

Jaki jest Waszym zdaniem najlepszy film, który rozgrywa się w jednym pomieszczeniu?